"... ... ديوونۀ عوضي به خودش يه قولي داده که به يه سري دلايل نامعقول ، تا يک اتفاقي که منتظرشه نيفته ، مسافرت نره. يعني يه جورايي لج کرده. هم با خود احمقش هم با بقيه. کاملا مشخصه که کارش درست نيست. ولي يه زنداني هم وقتي که اعتصاب غذا ميکنه کارش درست نيست. اما واسه نشون دادن اعتراضش دست به يه همچين کاري ميزنه. مادرش و خواهرش ميخوان فردا برن. چند روز بود که مادرش هي ميگفت که تو با ما مياي و اون مرتيکه نفهم هم ميگفت: "نه نميام". امروز ديگه جدي شد. و بهش گير دادن که بايد بياي و اونم مثل هميشه حرف خودش رو زد. مادرش داد و فرياد کرد و يهو آخرش برگشت گفت: "اگه نياي خيلي از دستت ميرنجم!" اين حرف رو که شنيد يه جوري شد. داشت ديوونه ميشد. انگار تمام عالم و آدم ازش متنفر بودن. نميدونست چي کار کنه. پيش خودش ميگفت: "آقا من نميخوام برم مسافرت. ولي آخه وقتي مامان بر ميگرده اينجوري ميگه من بايد چيکار کنم؟" از وقتي که اين حرف رو شنيده بود بدجوري حالش گرفته بود. سرش درد گرفته بود. اصلا نميتونست تصميم گيري کنه. بهش داشت بدمدل فشار ميومد. پيش خودش فکر ميکرد: "آخه بابا من فکر کنم ديگه اينقدر سنم زياد شده باشه که بتونم بعضي وقتها واسه خودم تصصميم بگيرم و حرف خودم رو بزنم." با پدر و مادرش بعضي وقتها دعوا ميکرد. باباش بعضي وقتها بهش گيرهاي عجيب غريب ميداد ، واسه همين دعوا ميشد. ولي هميشه بعد از چند روز همه چي دوباره خوب ميشد. اميدوار بود که اين چند روز زود بگذره تا همه چي دوباره مثل اولش بشه. دلش بدجوري پر بود. دوست داشت دردشو با يکي بگه ولي آخه با کي؟ ياد يه جمله از دوستش افتاد: "من رنج ميکشم ، پس هستم!" رفت و نشست پاي تلويزيون ، ميخواست يه جوري سرگرم بشه که يادش بره. صداي زنگ در اومد. پدر و مادرش که رفته بودن بيرون برگشتن. رفت در رو باز کنه، ... ... "

اين عکس از کارهاي زيباي دوست جديدم علي ، از کانادا ميباشد. روش کليک کنيد و يه سري به بقيه عکسهاش بزنيد. ميگه که آماتوره ولي از خيلي از حرفه اي ها بهتر عکس ميگيره. شايد پيدا کردن اين دوستان جديد هم از فوايد اين وبلاگ باشه! البته غير از ايشون چند تا دوست ديگه هم پيدا کردم. که دو تا از اين دوستان خودشون هم مينويسند. البته جفتشون خارج از ايران زندگي ميکنن. يکي صاحب وبلاگ رازها و ديگري هم حسن آقا(گیله مردی از کالیفرنیا!) (که تقريبا سن پدرم رو داره و اين هم به خاطر اينترنته که آدم يه همچين دوستهايي پيدا ميکنه ، آخه من امکان نداشت با يه همچين فرد مسني تو ايران و رو در رو ، به اين راحتي دوست بشم!) حتما يه سري به سايتهاشون بزنيد که خيلي حرف واسه گفتن دارن!
الان که داشتم  فکر ميکردم ، يه جورايي دچار اعوجاج فلسفي شدم! که آخه که چي با اين سايت داري اينقدر ور ميري يا ميخواي ملت بيان و اينجا رو ببينن؟ يه روز سعيد يکي از دوستاي دانشگاه رو online ديدم و با کلي ذوق و شوق آدرس اينجا رو بهش دادم ، که ببينه و نظر بده. اونم خيلي راحت برگشت گفت: "چرا مردم بايد اراجيف تو رو بخونن؟ آخه به من چه مربوطه تو صبح چيکار کردي يا چي تو کلّته؟ .... " البته بهم بر نخورد. چون به هر حال ما رفيقا از اينجور حالها به هم زياد ميديم!! ولي وقتي فکر کردم ديدم داره راست ميگه! مگه نه اينکه من روز اول گفتم ميخوام واسه خودم بنويسم؟ حالا پس واسه چي الکي بال بال ميزنم که دو نفر بيان اينجا رو بخونن؟ اگه کسي اينجا رو ديد و خوشش اومد دفعه بعد هم مياد و ميخونه. که چي الکي اينجا رو خوشگل ميکني؟ تازه مگه از اين صفحات اطلاعات عمومي تو اينترنت کمه که تو واسه ملت لينک به جاهاي (اونم به نظر خودت!) جالب ميدي؟ خلاصه کلي به خودم گير دادم. ولي من دوست دارم وقتي يه کاري ميکنم ، چه واسه خودم چه واسه مردم ، اونو به نحو احسنت انجام بدم. طوري که خودم وقتي اون کار رو ميبينم لذت ببرم. تازه من يه عادتي دارم و اونم اينه که دوست دارم وقتي خودم يه چيزي بيشتر بلدم به بقيه هم ياد بدم. حالا ممکنه خيليها خوششون نياد. به هر حال تصميم گرفتم ديگه واسه اينجا تبليغ نکنم. من مينويسم براي خودم. همين و بس. ولي خوب وقتي جايي چيزي ديدم که ازش خوشم اومده بود ، آدرسش رو هم اينجا ميدم. اين عکسها رو هم که ميبينين من قبلا جمع نکرده بودم که الان نشونشون بدم. همينطور که در روز تو اينترنت ولگردي ميکنم ، عکس جالبي ديدم ، ميذارم اينجا....فعلا برم که ميخواد مهمان بياد.

شيراز از منظري ديگر !!!
نميدونم تو نگاه اول از اين عکس چيزي سر در ميارين يا نه ولي واسه اينکه بفهمين چي به چيه يه کم توضيح ميدم. (اگه رو اين عکس هم کليک کنيد ميتونين سايت اصلي و همين عکس در اندازه هاي بزرگتر را ببينيد.) اين يک عکس ماهواره اي از شهر شيراز مي باشد. خب الان ميگين يه همچين عکسي چيز زياد خاصي نيست و حتما تو مرکز تحقيقات هواشناسي ايران از اين عکسها زياد پيدا ميشه! ولي نکته جالب اينه که اين عکس اولا هواشناسي نيست ثانيا توسط يک ماهواره آمريکايي گرفته شده و سايتي هم که از اين عکسها ميگيره اينجاست. شما يه مبلغي پول براي ثبت نام و سفارش عکس ميدين و بعدش مختصات محل مورد نظر رو ميدين و اونا هم محبت ميکنن و عکس اونجا رو با دقت دلخواه ميفرستن. يه جايي در مورد اين ماهواره ها خونده بودم ، نوشته بود که اينا ميتونن تا دقت 1 متر رو عکس برداري کنن! يعني تقريبا ميشه تشخيص داد که وقتي يکي داره راه ميره ، قدمهاشو چطوري ور ميداره و ميذاره! جل الخالق!! مهمترين استفاده اين ماهواره ها مسلما جاسوسيه! من الان بيشتر به اين نتيجه ميرسم که اين آقاي بوش که هي وعده ميده آقا ميخوام به ايران و عراق حمله کنم ، همچين رو هوا حرف نميزنه و تقريبا وضعيت نظامي و نقاط استراتژيک ما رو بهتر از خودمون ميزنه! دنيا الان کجاست ما کجاييم! هنوز داريم سر ممنوعيت استفاده از تلويزيون ماهواره اي بحث ميکنيم. البته هميشه اسلام پيروز است!
بگذريم...تصميم گرفتم از اين به بعد اگه عکس جالبي ميبينم و قابل عرض خدمت دوستان باشه ، يه چند خطي در موردش بنويسم. اگه خوشتون اومد که چه بهتر! اگه نه هم اين پايين نظرتون رو بگين. روز اول که اينجا رو درست کردم يکي از دوستان خيلي خوب که اتفاقا اهل همين شيراز هم هستند (اگه تو عکس دقت کنيد ديده ميشه...تکيه داده به يه درخت...عينک هم زده!) ضمن راهنمايي در مورد مطالب اينجا ، يه پيشنهاد خوب داد: "خيلي از چيزا رو که نميشه واسه يکي به زبون آورد و خيلي دوست داري بدونه ، ميتوني اينجا بزني." البته خيلي از اين وبلاگها هم از اين کارها ميکنن. حالا بايد روش فکر کنم.
تو وبلاگ استاد بزرگ در مورد قطع تلفنهاي اينترنتي از طرف شرکت مخابرات بحث شده بود و مثل اينکه بحث جديه. چند وقت پيشها امير آقا و دوستان همکلاسيشون رفته بودن يه بازديد از ايستگاه ماهواره اي بومهن که اصلي ترين ايستگاه مخابراتي ايرانه ، و از اونجا و تجهيزاتش تعريف ميکردن! خودم هم دقيقا يه همچين چيزي رو تو روزنامه ايران خوندم: "سال گذشته ، که فکر کنم منظورش 79 بود ، شرکت مخابرات حدود 40 ميليون دلار به خاطر استفاده مردم از تلفنهاي اينترنتي ضرر کرده!"

این اولین مطلبیه که در سال 1381 دارم مینویسم. واسه همین با نام خدا شروع کردم. دفتر زندگی من و همه شما در سال 81 باز شد. امیدوارم که دفتر همه شما تا آخر امسال باز بمونه و توش چیزای خوب نوشته بشه. امسال سال اسب هستش. البته من به این چیزا زیاد اعتقاد ندارم و حتی نمیدونم معنی اسب چی هست. ولی من مثل هر سال به فال نیک میگیرم و امیدوارم که این اسب خوب به ما سواری بده و یه وقت ما رو زمین نزنه! من از سوارکاری خیلی خوشم میاد و یه کمکی هم بلدم. ولی زمین خوردن از اسب ، وقتی که سوارکاری هم بلد باشی خیلی به آدم زور داره! سال نو همه مبارک!

مثل اکثر خانواده های دیگه ما هم سال رو در کنار هم و پای تلویزیون تحویل کردیم. نمیدونم اگه این تلویزیون نبود ملت چیکار میخواستن بکنن؟! امسال (به قول اون جک که فکر کنم همه دیگه تا حالا شنیده باشین) امام حسین خودشو ضایع کرده بود و مراسمش رو انداخته بود وسط مراسم ما! به خاطر همین ، اوج شادی و برنامه متنوع در لحظه تحویل سال رو میشد تو تلویزیون ایران دید!! آدم کیف میکرد!! من خودم به خدا مسلمان هستم ولی یه ساعت شادی اونم در حالیکه هنوز 5 روز تا شهادت امام حسین مونده ، کسی رو بی دین نمیکنه! توپ سال رو که زدن ، انگار چهارشنبه سوری شده! بیرون صدای نارنجک و ترقه بود که شنیده میشد. جالبیش اینکه تا یکی دو ساعت هم ادامه داشت! مثل رسم هر سال گوش جان رو به بیانات گهربار سران مملکت و پیامهای آموزنده آنها سپردیم و استفاده کامل بردیم. هر 6 کانال همین رو نشان میدادند. البته خب جرات ندارن نشان ندن.
خوشبختانه تو خونه ما هنوز رسم عیدی دادن هستش و من از این یه تیکه خیلی خوشم میاد! خوشبختانه میزان تورم و افزایش قیمت بنزین رو نرخ عیدیها هم تاثیر گذاره و هر سال عیدی ها زیاد میشن. تا یه چند وقت دیگه فکر کنم مردم واسه اینکه زیاد خرج نکرده باشن ، از این تراول چکهای یک میلیون تومانی که تازه در اومده ، واسه عیدی دادن ، استفاده کنن. تا ساعت حدودای 12.30 این تلفن ما زنگ میخورد و ملت تبریک عید میگفتن. البته همش به بابام اینا بود. یکی از باحالترین تلفنها ، که به موبایل مادرم زده شد ، وحید ، سرایدار افغانی یکی از ساختمانهای مادرم بود. آخه مادرم تو خیابان وزرا ، تو یه ساختمان بزرگ یه واحد رو واسه کار خودشون خریده و اتفاقا الان مادرم رئیس ساختمان شده. اما خیلی جالبه که چه جوری به ذهنه این مرد افغانی رسیده که عید رو به مادرم تبریک بگه! این افغانیها هم دارن بچه تهرون میشن به خدا!
اولین کسی که به من زنگ زد آرش ، دوست بسیار خوبم بود. من خیلی این پسر رو دوست دارم. فکر نمیکنم که اینجا رو بخونه! آخه همونجور که قبلا ایشون رو معرفی کردم زیاد اهل اینترنت نیست.
حدود دو هفته مونده به عید ، یه خونه تکونی حسابی کرده بودیم. ولی من هنوز خونه تکونی خودم رو نکرده بودم. واسه همین یه دستمال برداشتم و افتادم به جون کامپیوتر. بیچاره مگه اینکه سال به سال تمیز بشه! خیلی بده آدم هر روز با یه چیزی ، چند ساعت مشغول باشه (این چند بین 10 دقیقه تا 14 ساعت متغیره) ولی دستی به سر و روش نکشه و تمیزش نکنه! یه سبزه خوشگل هم پیدا کردم و گذاشتم اون بالا که نشون بده اینجا هم عیده! خوبیه اون سبزه اینه که لازم نیست بهش آب بدی و همیشه همونطوری شاداب و سرحاله.
خوب من برم که باید قند بشکنم!!! آخه ما عادت نداریم قند حبه بخریم و من بدبخت باید قند بشکنم! ایشالا همیشه مثل اون سبزه باشین.

امروز ساعت حدوداي ده و چهل و پنج دقيقه شب به وقت تهران سال تحويل ميشه. و اين سال 80 هم تموم ميشه و به تاريخ مي پيونده. من از سال 80 اصلا خوشم نيومد. درسته يه سري تحولاتي در زندگيم صورت گرفت و شايد همين تحولات موجب عوض شدن مسير زندگيم بشه ولي خوب اونجور که دلم ميخواست نبود. يه احساس غريبي ميگه که سال 81 خيلي بهتره. الان شايد حدود 1380 سال که مردم دم عيد که ميشه سال نو رو به هم تبريک ميگن و براي همديگه آرزوي موفقيت ميکنن. "ايشالا سالي پر برکت به همراه خودت و خانواده داشته باشي و وضعيتت بهتر از پارسال باشه!" ولي ديروز فکر ميکردم که اگه اين دعاها مستجاب ميشد تقريبا سير زندگي همه صعودي ميشد. که چه خوب ميشد. اصلا مگه چه ايرادي داره که همه تو زندگيشون پيشرفت داشته باشن؟ حتما يه ايرادي داره که اينجوري نيست!
 خواهرم الناز هر سال سفره هفت سين رو ميچينه. البته اگه اون اين کار رو نکنه کس ديگه اي انجام نميده. البته قبلا سفره ميچيد ولي الان ديگه رو ميز ميچينه. اين ماهي عيد هم شده واسه ما دردسري. آخه هر بار ماهي ميخريم ، اينقدر که پوست کلفتن ، تا عيد سال ديگه زنده ميمونن. بعدش اينقدر بزرگ ميشن که مادرم اونارو ميپزه و واسه شب عيد سبزي پلو با ماهي ميخوريم. ميگن بايد ماهي رو تو روز سيزده بدر بندازي تو آب آزاد که بره ولي ماهيهاي ما شانس ندارن. امسال برادرم حسام کنکور داره و نميتونه مسافرت بره. من هم چون حدود 6 ماهه که يه قولي به خودم دادم ، به هيچ وجه مسافرت داخلی نميرم. به همين خاطر فکر ميکنم امسال عيد تهران باشيم. ولي امسال يه برنامه خيلي باحال داريم. البته من و دوستام. از 12 فروردين به مدت يک هفته ميريم سوريه و لبنان. شايد الان فکر کنين مثلا منظورم از دوستام چند نفر ممکنه باشه؟ اگه دقيقشو بخواين 120 نفر که من با 40 نفرشون دوست صميمي هستم. اين برنامه رو يه گروه ايرانگردي و جهانگردي تو دانشگاه (که به همت خود بچه ها تاسيس شده) گذاشته و اينجور که ميگن يه همچين مسافرتي در سطح دانشگاهها اولين باره که اجرا ميشه. حالا در مورد اين برنامه بعدا بيشتر مينويسم. تازه سال ديگه (که تا چند ساعت ديگه ميشه امسال!!!) قول دادن که ببرن مصر و يونان! بيخيال.....اينا باشه بعدن....
از همين جا به همه کساني که اينجا رو ميخونن و نميخونن سال جديد رو تبريک ميگم و آرزو ميکنم دعاهاي خير بقيه در موردتون مستجاب بشه. فکر کنم اين بهترين آرزو باشه.
       

• خب! اینجا هم در لیست وبلاگهای فارسی قرار گرفت.

• واسه کارت تبریک یرای عید نوروز اینجـــــــا رو حتما امتحان کنید.

• امروز یه نگاه به آمار و ارقام بیننده های اینجا کردم ، خودم کفم برید! هنوز یک هفته نشده که اینجا رو درست کردم ولی این چند روزه متوسط روزی 60 نفر بیننده داشته. البته خیلی دوست داشتم بفهمم که از این تعداد بیننده چند نفر مطالب اینجا رو هم میخونن؟

• آقا من دیگه به خدا خسته شدم. هر چی میام اینجا عکس بذارم تا قشنگ بشه ، عکسها رو نشون نمیده. البته دلیلش رو هم فهمیدم. جاهایی که به آدم فضای رایگان میدن دوست ندارن فایلهایی که اونجا upload میکنی غیر از تو سایت خودشون جای دیگه ای گذاشته بشه. البته خوب دندون اسب پیشکشی رو نباید شمرد. خواهش میکنم اگه کسی یه جای بی دردسر واسه upload کردن فایل و استفاده از اونها در جای دیگه میشناسه در قسمت Comments یه خط مرقوم کنه. اجرش با زهرا!

• من فکر میکردم دردسر وبلاگ درست کردن فقط مربوط به تایپ کردن باشه ، ولی الان میبینم که باید روزی چند تا mail هم جواب بدم.

• از همه دوستان عزیزی که در قسمت Comments یا Guest Book نظرات خودشون را بیان میکنند خیلی خیلی ممنون و متشکرم.

صبح مثل همیشه با صدای مادرم بیدار شدم. این چند روزه که دانشگاه نداریم چه خوبه ها!! راحت تا 8 میشه خوابید. خوشبختانه سر ساختمان رفتن هم که ساعت نداره ، البته هر چی زودتر بری بهتره. رفتم یه دوش گرفتم. دوش صبح چه کیفی میده. یکی از چیزایی که خیلی ازش متنفرم اینه که صبح بیدار بشم و ببینم موهام شکسته! تا دوش نگیرم خیالم راحت نمیشه.(خدا نکنه آب قطع باشه) البته من موهام خیلی کوتاهه و همین کوتاه بودنش باعث میشه که زود بشکنه! از موی نسبتا کوتاه خوشم میاد. بعد از حمام یه سرو صورتی صفا دادم. تو این فکر بودم الان محرمه ، نکنه همین که دارم ریش میزنم یه وقت سنگ بشم؟! رفتم تو آشپزخونه...مثل همیشه فلاسک چایی رو میز بود و بقیه چیزا تو یخچال. دیر که بیدار بشی همینه دیگه. ما تو خونمون عادت داریم چایی رو تو فلاسک دم میکنیم.(نه از اون بلندها ، از این فلاسکهای کوچیک) که فکر میکنم تو هیچ خونه دیگه ای تو هیچ جای دنیا یه همچین کاری انجام نشه!! البته این رو خودم رسم کردم. من خیلی چایی میخورم. البته از قدیم گفتن "بچه چایی میخوره واسه قندش ، متنفر از رنگش!" (منظور از قدیم در این جمله: دوران دبیرستان یه معلم خیلی خوب داشتیم به اسم آقای قهرمانی ، اون همیشه این جمله رو میگفت) واسه اینکه همیشه چایی آماده کنارم باشه از فلاسک استفاده میکنم! تازه واسه دم کردن هم توش چایی خشک میریزم ، نه از این کیسه ای ها! به علت مشکلات تحتانی حال صبحانه چیدن نداشتم. یه چایی و چند تا خرما خوردم (به یاد فقرا!!!) زدم بیرون.
دیروز حسابی بارون اومده بود. من اصلا از بارون خوشم نمیاد و از اینکه زیر بارون باشم احساس تنفر دارم. ولی عاشق هوایی هستم که بعد از تموم شدن بارون باشه! جالب اینکه تا حالا با هرکی برخورد کردم نظر مخالف من داشته و از بارون خوشش میاد. بره زیر بارون قدم بزنه! از این مدلهای عاشقانه! نه آقا ما بلد نیستیم!
نمیدونم چه خبر بود ولی خیابونها خلوت بودن که خیلی عجیب بود. (دیشب که بارون بود بیچاره مامان یه مسیر 45 دقیقه ای رو خداشاهده 3 ساعت و نیم تو ترافیک بود تا بیاد خونه ، آخه نمیدونم چه چیزیه که تا یه نم بارون میزنه خیابونها قاطی میکنن و ترافیک دو برابر میشه!)
رسیدم سر ساختمون. یه چرخی زدم و با چند نفر صحبت کردم و یه سری کارای دیگه. بعدش جلوی ساختمان با آقا غلام به یه ماشین تکیه دادیم و صحبت میکردیم. آخه اون امروز بیکار بود. حرفهای خوبی میزد. صحبت از خوبی و بدی آدمها بود. گفت(با لهجه افغانی): "ما یه ضرب المثل داریم میگه روزهای بد ، خوب میشن ولی آدم بد خوب نمیشه!" من همینطور که اون داشت حرف میزد خیلی رو این جمله فکر کردم. آخه منظورش رو نفهمیده بودم. که بعدش خودش توضیح داد که ایام هرچی بد باشن بالاخره یه روز خوب میشن ولی یه آدم که بدی تو ذاتشه هیچوقت خوب نمیشه و حتی اگه به زبان خوب باشه ولی در دل خوب نیست! برگشتم گفتم: "آقا غلام فلسفه خوندی یا منطق یا نکنه اخلاق؟" فقط میخندید....
مسیر رفت و برگشت من از میدان شهرک غربه. تقریبا روزی 2 بار ، بعضی روزها هم بیشتر. البته الان دیگه میدان نیست. از اون شب بازی ایران و بحرین که مردم ریختن بیرون یه طرف این میدان رو بستن به طوریکه دیگه نمیشه توش 360 درجه دور زد. میگن به خاطر شلوغیه اونشبه ولی من ربطشو نمیفهمم. من از این میدان خیلی خوشم میاد چون دورش اصلا مغازه نیست. تو این میدان هر تیپ آدمی میشه دید. رنگ و وارنگ! تقریبا از همه رنگ. سوار تاکسی شدم. ولی یه ترافیکه عجیبی بعد از میدان ، ابتدای اتوبان شیخ فضل الله ، نرسیده به پل همت ایجاد شده بود. تو تاکسی همه مرد بودن. راننده تاکسی برگشت گفت: "این الان نیم ساعته که اینجاست ولی مثل اینکه قیمت بالاست! ولی خوب تیکه ایه ها!" حدس میزدم چی باشه! همه سرک کشیدیم ، حدود 5-6 تا ماشین گرون قیمت که تقریبا تو یه صف بودن! و همینطور به تعدادشون اضافه میشد. بله.... یه خانم ، البته از صنف کسبه محترم!تازه اونم سر ظهر!مثل اینکه ساعت کاریشون عوض شده!! الان یکی دو ساله یه همچین منظره ای تو تهران ، پایتخت این مملکت اسلامی ، طبیعی و عادی شده. خدا آخر و عاقبت این جامعه رو به خیر کنه...

یه چیز خیلی جالب. فکر کنم همتون سایت معروف Google رو بشناسید. به نظر من بهترین سایت واسه جستجو در اینترنته. چند روز پیش داشتم توش میگشتیم که یه جای خیلی باحال پیدا کردم. تمامی آرمهایی که تاحالا واسه این سایت طراحی شده! حتما اینجا را ببینید. (آدرس اون عکس رو دیگه از رو خود سایتش دادم. اگه نشون نداد حتما Google سرورهاش رو خاموش کرده!!!)

من الان اعصابم خيلي خورده! از صبح هر کاري خواستم بکنم يه جور خراب شده! اولش که صبح نرفتم سر ساختمان که مثلا با مادرم برم بيرون. که حدوداي 11 بود که زنگ زد: "احسان جان سلام! مادر من امروز خيلي گرفتارم و وقت نميشه بريم ، تو به کارات برس!" منم انگار که فحش داده باشن بهم خواستم جواب بدم ديدم که نميشه و مادرمه! تازه خودم خواسته بودم باهاش برم. خلاصه يه نگاه به ساعت کردم ديدم که ديگه ظهره و بيخيال کار شدم. اومدم نشستم پاي اين لعنتي. که ديدم Geocities قاطي داره و اون عکس پايين رو نشون نميده. هرچي ور رفتم نشد که نشد. اين وسط هم اينترنتي که هميشه باهاش وصل ميشدم قاطي کرده بود و کار نميکرد! شکر خدا چند تا ديگه اينترنت داشتم که خدا ايشالا به صاحباش طول عمر بده.(امير نخند!!). با هزار دعا و صلوات يه جا ديگه اون عکس رو upload کردم. خيالم که راحت شد رفتم سر ناهار. آخه يکي نبود بگه نونت کمه؟ آبت کمه؟ ديگه عکس گذاشتنت چيه؟
عصري 2 تا از دوستام که سالي يه بار زنگ ميزدن تماس گرفتن و خواستن اول سال نو رو تبريک بگن و بعدش کارشون رو راه بندازن!!! امير هميشه يه حرف باحال ميزنه. ميگه اگه ديدي يکي که زياد بهت زنگ نميزنه بعد از عمري يادت کرده ، بدون که کارش پيشت گيره! تازه خود امير ميگه: "وقتي کسي(اتفاقا دختر که يه زماني هم عزيز دلشون بوده ولي الان نيست) به من زنگ ميزنه ، خودم قبل از حرفهاي الکي ازش ميپرسم که چيکار داري!؟" 99.9% خالي ميبنده. چون اين امير که من ميشناسم در برابر جنس لطيف کم مياره!!! (ميدونم الان که اينارو ميخونه عمه واسه ما نذاشته!) بگذريم...
ساعت حدوداي 4 بود باز نشستم پاي رايانه! دو تا برنامه ميخواستم بگيرم. که وقتي باز اينجا رو  ديدم همه چي يادم رفت!! باز هم قاطي کرده بود. اينبار comments قاطي کرده بود و مثل اينکه server که مطالب روش ذخيره ميشد اصلا خاموش بود! آخه از شانس بد به چند نفر اينکاره mail زده بودم که بيان اينجا رو ببينن اينم که همش Java error ميداد. خلاصه آبروريزي بود. مجبور شدم فعلا ورش دارم تا بعدا ببينم چه مرگشه!
يکي از اساتيد هم اينجا رو زيارت کرده بودن و فرموده بودن که عرض نوشته ها زياده...حال الان ديگه حال ندارم. بعدا درستش ميکنم.
شکر خدا کيف يکي از دوستان هم که تو دانشگاه خودمون گم شده بود و تو دانشگاه شريف پيدا شده بود ، به دستش رسيد!