شاعر میگه:
میگن جوینده یابندست
ولي پاهای من خسته ست
منم تا با همین پاها
میرم تا حدی كه جا هست ...

شاعر خیلی چیزای دیگه هم میگه ولی خب اینجا دفتر شعر نیست. از دو تا کلمه بدم میاد، یکی نتونستن و اون یکی نخواستن. درد اینه که نخواستن خیلی بدتر از نتونستنه! اینو نوشتم که مکتوب بمونه، شاید بعدا به درد خورد!

این Spammer ها شدیدا توی این کامنتها و ترک بکهای ما مشغولند و من موقتی مجبورم همشون رو ببندم تا سر فرصت یه فکری به حالشون بکنم.

آدم بعضی وقتها تو یه شرایطی قرار میگیره که از یه سری چیزا که تاحالا بدش میومده کلی خوشش میاد براش لذت بخش میشه. از جمله:

1. جلسات سخنرانی طولانی که توی مسجدی یا جایی که میشه راحت نشست برگزار میشه.
2. کلاس های درس طولانی و متعدد.
3. شبها زود خوابیدن.
4. اتلاف وقت.

به قول بچه ها گفتنی چون می گذرد غمی نیست!