به عنوان یک بیننده فیلم آماتور، عموما از فیلمهای غیر هیجانی (مخصوصا طولانی) خوشم نمیاد. اما باید اعتراف کنم که فیلم بنجامین باتن حدود سه ساعت ما رو جلوی تلویزیون نشانده بود. موضوع جذاب و جدید فیلم، بازی خوب آقای پیت و خانم بلانشت و هنرنمایی چهره پردازها و ... همگی دست به دست هم داده بود که یک فیلم زیبا تماشا کنیم.

فیلمهای قبلی فینچر مثل Fight Club یا Se7en را نیز خیلی دوست داشتم و بارها دیده بودم ولی فیلم دیگری با چنین نقشی از براد پیت یادم نمیومد و شاید دلیل تاثیر متفاوت این فیلم همین بوده.

علاوه بر کل داستان، قسمتی از فیلم که ماجرای تصادف دیزی را روایت می کند و تاثیر زمانی تک تک اتفاقات را بررسی می کند و همچنین ماجرهای برخورد صاعقه با پیرمرد را خیلی دوست داشتم!

توی imdb نوشته بود که این فیلم را قرار بوده تام کروز بازی کنه به کارگردانی اسپیلبرگ. ولی فکر کنم هنر پیشه و کارگردان فعلی بهتر هستند. تاز نقش دیزی هم میخواستن بدن به ریچل ویز که بهتر ندادن. ضمنا سالها بوده که روی این فیلم کار میشده. طفلی براد پیت روزی 5 ساعت برای گریم نقشش وقت میذاشته.